Η υπερβολική ταχύτητα είναι σαν ένα κέρμα στον αέρα: μπορεί να προσγειωθεί με ασφάλεια ή να πέσει στη λάθος πλευρά, ανεξάρτητα από το πόσο σίγουροι νομίζουμε ότι είμαστε.
Κάθε χρόνο διαβάζουμε δεκάδες ειδήσεις για τροχαία δυστυχήματα, με θύματα παιδιά, οικογένειες, νέους, που προκλήθηκαν από τη στιγμιαία απόφαση ενός οδηγού να πατήσει το γκάζι. Και όμως, συχνά κλείνουμε τα μάτια, νομίζοντας ότι «αυτό δεν θα συμβεί ποτέ σε μένα». Μια ψευδαίσθηση που συνδέεται με την προκατάληψη της αισιοδοξίας, δηλαδή την τάση να υποτιμάμε τις πιθανότητες αρνητικών γεγονότων και να υπερεκτιμούμε τα θετικά.

Αλλά τα τροχαία δεν είναι απρόσωπα. Έχουν ονόματα, ηλικίες, οικογένειες, φίλους. Έχουν άδεια παιδικά δωμάτια, τραπέζια με μια καρέκλα λιγότερη, και ζωές που διακόπηκαν απότομα στην άσφαλτο.
Παρά το γεγονός ότι οι πρόσφατες ενέργειες της Τροχαίας έχουν φέρει μείωση των τροχαίων, η αξία κάθε ζωής παραμένει ανεκτίμητη. Ο αγώνας για την πρόληψη των τροχαίων δεν μπορεί να περιορίζεται σε αστυνομικές επιχειρήσεις ή αυστηρούς νόμους. Αφορά τον καθένα από εμάς ξεχωριστά.
Δυστυχώς, ο παραλογισμός της ταχύτητας συνεχίζει:
-
Στη Θεσσαλονίκη, οδηγός έτρεχε 304 χλμ./ώρα στον Περιφερειακό, βιντεοσκοπώντας το «κατόρθωμά» του για τα social media.

-
Στην Αθήνα, τον Απρίλιο του 2025, supercar κινήθηκε με 291 χλμ./ώρα στη Συγγρού, ενώ άλλος οδηγός έτρεχε με 212 χλμ./ώρα στην Υμηττού, μαζί με δύο ανήλικα παιδιά.
-
Τους επόμενους μήνες, σημειώθηκαν περιστατικά με 187 χλμ./ώρα στη Συγγρού, 208 χλμ./ώρα στην Ε.Ο. Αθηνών-Λαμίας και 191 χλμ./ώρα στην Υμηττού.
Όλα αυτά τα περιστατικά δεν κατέληξαν σε ατύχημα, αλλά η κατάληξη θα μπορούσε να ήταν διαφορετική. Η υπερβολική ταχύτητα δεν είναι απλώς ένας αριθμός στο κοντέρ. Είναι ένα κέρμα στον αέρα, που μπορεί να προσγειωθεί στη λάθος πλευρά, ανεξάρτητα από το αν πιστεύουμε ότι είμαστε άτρωτοι.
Παναγιώτης Αβραμίδης
