Άλλη μια μέρα «αγροτικής ενότητας», με τους εκπροσώπους των μπλόκων να αποδεικνύουν ότι μπορεί να μη συμφωνούν ούτε στο ποιοι είναι, ούτε στο πόσοι χωράνε σε μια αίθουσα, αλλά έχουν απόλυτη σύμπνοια σε ένα πράγμα: στο να μένει η χώρα ακίνητη και οι πολίτες όμηροι.

Η πολυαναμενόμενη συνάντηση με τον πρωθυπουργό κατέληξε σε φιάσκο πριν καν αρχίσει, όχι επειδή η κυβέρνηση δεν ήθελε διάλογο, αλλά επειδή οι αγρότες δεν κατάφεραν να συμφωνήσουν ούτε μεταξύ τους για το ποιος εκπροσωπεί ποιον. Άλλοι ζητούσαν συνάντηση «αύριο κιόλας», άλλοι διαπίστωναν ότι «έχουμε ξεφτιλιστεί», ενώ στο ενδιάμεσο τα τρακτέρ έμεναν στους δρόμους – γιατί κάπου πρέπει να εκφραστεί αυτή η σπάνια ενότητα.
Οι μεν μιλούν για προσχηματικό διάλογο, οι δε για χωροταξικό πρόβλημα (όντως, το Μαξίμου δεν είναι αχυρώνας), όλοι όμως συμφωνούν ότι οι δρόμοι μπορούν να μείνουν κλειστοί επ’ αόριστον. Διότι αν δεν μπορείς να συνεννοηθείς με τον διπλανό σου αγρότη, τουλάχιστον ….. μπορείς να συνεννοηθείς με το τρακτέρ σου.

Την ίδια ώρα, εκπρόσωποι που τελικά πηγαίνουν στη συνάντηση μιλούν ανοιχτά για σόου, κομματικές γραμμές και …. μια κινητοποίηση που έχασε τον προσανατολισμό της της, ενώ άλλοι επιμένουν ότι δεν δεσμεύονται από καμία συζήτηση που δεν γίνεται «με όσους είναι στον δρόμο». Με απλά λόγια: διάλογος ναι, αλλά μόνο αν είναι όπως τον θέλουμε, με όσους θέλουμε, όταν θέλουμε – και φυσικά με κλειστούς δρόμους, για να μη χαθεί η παράδοση.
Η κυβέρνηση από την πλευρά της υπενθυμίζει το αυτονόητο: ότι ο νόμος ισχύει και ότι αυτοί που δεν έχουν τρακτέρ αλλά χρειάζονται να πάνε στη δουλειά τους, στο νοσοκομείο ή απλώς στο σπίτι τους, έχουν κι αυτοί δικαιώματα. Μια λεπτομέρεια που φαίνεται να διαφεύγει από όσους θεωρούν την εθνική οδό ιδιωτικό χωράφι.
Συμπέρασμα; Οι αγρότες μπορεί να διαφωνούν σε όλα –εκπροσώπους, επιτροπές, αριθμούς, διαδικασίες– αλλά στο να ταλαιπωρούν τους πολίτες δείχνουν αξιοθαύμαστη ομοψυχία. Κι αυτό, αν μη τι άλλο, είναι μια μορφή… συλλογικής καλλιέργειας.
Sfika Team
