Υποτίθεται ότι στο πολίτευμα μας (προεδρευομένη κοινοβουλευτική δημοκρατία), ο θεσμός του Προέδρου της Δημοκρατίας αφορά τον ανώτατο πολιτειακό άρχοντα της χώρας.
Εκείνον, που με την προσωπικότητα του και εν συνεχεία λόγω και έργω, θα έχει το ανάστημα αφενός να αποτελεί τον Πρόεδρο όλων των Ελλήνων, και αφετέρου να αντιδρά στην αυθαιρεσία της εκτελεστικής εξουσίας.
Τούτο εξάλλου ήταν και το εκπορευόμενο του συντάγματος του 1974, πνεύμα και νόημα του συγκεκριμένου αξιώματος.

Εντούτοις, η φοβική Γ΄ ελληνική δημοκρατία, ξεκίνησε ήδη από το 1985 (και δη από το πάλαι ποτέ κραταιό ΠΑΣΟΚ επί Ανδρέα Παπανδρέου) να αποδυναμώνει έντεχνα και ύπουλα τον ρόλο του Προέδρου της Δημοκρατίας, ώστε να τον καταστήσει αργά και σταθερά ένα διακοσμητικό και μόνο στοιχείο του πολιτεύματος, καθώς οι πρώτες αλλαγές του συντάγματος, ως προς την απομείωση των αρμοδιοτήτων του ΠτΔ, ετελέσθησαν με την αναθεώρηση του 1986.
Παρά ταύτα, ακόμη και η επιλογή Σαρτζετάκη το 1985, τηρούσε ένα επίπεδο ήθους και σοβαρότητας, ένεκα της προσωπικότητας του τελευταίου.
Η επάνοδος του Κωνσταντίνου Καραμανλή και στη συνέχεια οι δύο συνεχείς θητείες του καλύτερου, κατά την άποψη του γράφοντος Προέδρου της Δημοκρατίας, του Κωστή Στεφανοπούλου, συνέχιζαν να προσδίδουν στον θεσμό την αίγλη του αξιώματος του ανώτατου πολιτειακού άρχοντα, παρά την περαιτέρω αποδυνάμωση του, με την αναθεώρηση του 2001.
Εν συνεχεία, η μεγάλη απαξίωση συνετελέσθη με τον «δανειστή του Ανδρέα», Κάρολο Παπούλια, ο οποίος εξελέγη Πρόεδρος το 2005, «εκτελώντας» τα ήδη απογυμνωμένα «καθήκοντα» του, για δύο συνεχόμενες πενταετίες.

Κατόπιν, Πρόεδρος της Δημοκρατίας εξελέγη ο Προκόπης Παυλόπουλος. Ο εν λόγω, με τη στάση του και τη συμπεριφορά του, συναίνεσε εμπράκτως στην καταστροφική πολιτική της τότε εκτελεστικής εξουσίας (ΣΥΡΙΖΑ), καθιστώντας τον εαυτό του ένα πραγματικό ανδρείκελο της εκτελεστικής εξουσίας. Το πιο μελανό σημείο της θητείας του, ήταν η μη εναντίωση του στην επονείδιστη και προδοτική συμφωνία των Πρεσπών, ενώ επί ημερών του και δη το 2019, με κυβέρνηση πλέον ΝΔ, τροποποιήθηκε το άρθρο που οδηγούσε σε βουλευτικές εκλογές, σε περίπτωση μη εκλογής ΠτΔ από τη βουλή, με την ελάχιστη αυξημένη πλειοψηφία των 180 ψήφων.
Μετά τον Π. Παυλόπουλο, εξελέγη η Αικατερίνη Σακελλαρόπουλου, η οποία εξαργύρωσε το γραμμάτιο που της ώφειλε η εκτελεστική εξουσία, μετά την περιβόητη απόφαση της το 2012 για τις ανεμογεννήτριες…

Η εν λόγω κυρία πραγματικά τίμησε στο έπακρον τη συναλλαγή της με την καθεστηκύια τάξη, όντας η μαριονέτα του συστήματος (μεταναστευτικό, woke αντζέντα, συνεχείς πράξεις νομοθετικού περιεχομένου κλπ), καταδεικνύοντας με τον πιο δηκτικό τρόπο ότι δεν είναι Πρόεδρος των Ελλήνων, Πρόεδρος του Έθνους στο οποίο η ίδια δεν πιστεύει ( το απέδειξε με την εθνοφοβική συμπεριφορά της) αλλά ένα υποχείριο της εκτελεστικής εξουσίας. Λόγω και έργω η κυρία, υπενθύμιζε σε όλους την πραγματική απέχθεια της προς το Έθνος και προς την τήρηση των παραδόσεων, των ηθών και των εθίμων του γένους μας.
Ο τελευταίος ΠτΔ Κωνσταντίνος Τασούλας εξελέγη με συνοπτικές διαδικασίες ως κομματικό τέκνο της Νέας Δημοκρατίας και επαγγελματίας πολιτικός (με ό,τι συνεπάγεται τούτο) η δε επιλογή του από τον πρωθυπουργό, απέδειξε απερίφραστα την πλήρη κατάπτωση του θεσμού σε μια καρικατούρα ενός απολύτως πρωθυπουργικού πολιτικού συστήματος, το οποίο τύποις και μόνο φέρει τη λέξη «προεδρευομένη» και παρελκυστικά το «δημοκρατία».

Σημειωτέον τέλος, πως η πλήρης κατάπτωση των θεσμών, των αξιών και των ηθών, συμπορεύεται με την ολοκληρωτική αποσάθρωση του πολιτικού συστήματος, δημιουργώντας ένα φαύλο κύκλο αναξιοκρατίας, διαφθοράς, σήψης, φαυλοκρατίας, εκφοβισμού και αυταρχισμού, και φυσικά ελλείψεως κάθε ικμάδας αγάπης προς την πατρίδα και το έθνος, συνθέτοντας έτσι το μωσαϊκό μιας αφρικανικής δημοκρατίας στην Ευρώπη, όπου η καθεστηκύια τάξη ευημερεί, εξυπηρετώντας ίδια και αλλότρια της πατρίδας συμφέροντα, πλουτίζοντας εν τέλει εις βάρος των πολιτών της και θέτοντας εν απολύτω κινδύνω το μέλλον όχι μόνο το δικό τους, αλλά και των επόμενων γενεών.
Γιάννης Λασπούλας
