Αναφορικά με την αποχαιρετιστήρια επιστολή του απερχόμενου Γενικού Περιφερειακού Αστυνομικού Διευθυντή Δυτικής Μακεδονίας, πρέπει να επισημανθεί ότι τέτοιου είδους κείμενα είναι πλέον τετριμμένα, τυποποιημένα και σε μεγάλο βαθμό προϊόντα «copy-paste», χωρίς κατά την άποψή μου ουσιαστική ειδησεογραφική αξία.
Δεδομένου ότι η συγκεκριμένη επιστολή έχει ήδη δημοσιευθεί αυτούσια σε άλλα τοπικά μέσα ενημέρωσης, δεν κρίνεται σκόπιμη η εκ νέου αναπαραγωγή της.
Αντ’ αυτού, έχοντας γνώση των όσων συμβαίνουν σ’ έναν οργανισμό τον οποίο υπηρέτησα επί 34 χρόνια, θεωρώ προτιμότερο να προχωρήσω σε έναν σύντομο αλλά ουσιαστικό απολογισμό της θητείας του κ. Σπανούδη. Κι αυτό γιατί εκείνο που ενδιαφέρει πρωτίστως την τοπική κοινωνία δεν είναι οι γενικόλογες διακηρύξεις περί ζήλου, ενσυναίσθησης και «ήσυχης συνείδησης», αλλά το πραγματικό αποτύπωμα της διοικητικής του παρουσίας στη Δυτική Μακεδονία, το οποίο αφήνει –κατά κοινή εκτίμηση– περισσότερο προβληματισμό παρά θετικό πρόσημο.
Στους κρίσιμους τομείς για τους οποίους είχε την ευθύνη ελέγχου και εποπτείας, η υπηρεσιακή απόδοση των αστυνομικών υπηρεσιών δεν παρουσίασε κανένα εντυπωσιακό ή μετρήσιμο αποτέλεσμα, είτε π.χ. μιλάμε για την οδική ασφάλεια είτε για τη μάχη κατά των ναρκωτικών. Αντιθέτως, σε ορισμένες περιπτώσεις φάνηκε να του «ξεφεύγει η κατάσταση», με χαρακτηριστικό παράδειγμα την έντονη αντιπαράθεση που ξέσπασε μεταξύ των Ενώσεων Αστυνομικών Υπαλλήλων Κοζάνης και Γρεβενών, οι οποίες κατήγγειλαν άνιση μεταχείριση στις μετακινήσεις εκτός νομού, προχωρώντας μάλιστα σε ανταλλαγή επιστολών μέσω τοπικών ΜΜΕ — εξέλιξη που αποδόθηκε ευθέως στη δική του ευθύνη και στην αδυναμία διαχείρισης εσωτερικών εντάσεων.
Παράλληλα, πρέπει να επισημανθεί ότι δεν ήταν λίγες οι περιπτώσεις όπου υπηρεσιακές πράξεις και αποφάσεις του, ακόμη και εκείνες που επέφεραν ιδιαίτερα δυσμενείς συνέπειες σε αστυνομικούς (όπως ποινές ή παραπομπές σε πειθαρχικά συμβούλια), κρίθηκαν αντίθετες με τις ισχύουσες διατάξεις και ακυρώθηκαν είτε από ιεραρχικά προϊσταμένους του, είτε από τα αρμόδια υπηρεσιακά συμβούλια.
Όλα τα παραπάνω συνθέτουν μια εικόνα διοίκησης που αφενός απέχει αισθητά από την αυτοπαρουσίαση της επιστολής και αφετέρου δεν κατάφερε να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της θέσης, αφήνοντας πίσω της περισσότερες σκιές παρά ουσιαστικό έργο. Φυσικά, η τελική κρίση ανήκει στους πολίτες και στα ίδια τα στελέχη της Ελληνικής Αστυνομίας που έζησαν στην πράξη αυτή τη διοίκηση.
Παναγιώτης Αβραμίδης
