Από τη “Μάχη της Ηλεκτρικής” στην ανατίναξη των εκσκαφέων – Από τους ήρωες της Ηλεκτρικής στη σιωπή της Μαυροπηγής

Share

Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία που αποκαλύπτουν όχι μόνο τι συμβαίνει σε μια χώρα, αλλά και τι άνθρωποι κατοικούν μέσα σε αυτήν.

Στις 13 Οκτωβρίου 1944, στη “Μάχη της Ηλεκτρικής” στο Κερατσίνι, η Ελλάδα βρισκόταν σε ερείπια. Η κατοχή είχε τελειώσει, ο πόλεμος είχε αφήσει πίσω του καταστροφή, φτώχεια και φόβο. Κι όμως, εκείνη τη στιγμή κάποιοι άνθρωποι στάθηκαν όρθιοι.

Εργαζόμενοι της Ηλεκτρικής, κάτοικοι, αντάρτες και στρατιώτες δεν είδαν την εγκατάσταση ως «ένα εργοστάσιο». Είδαν κάτι πολύ μεγαλύτερο: ένα κομμάτι της επιβίωσης της χώρας.

Οι Γερμανοί αποχωρώντας σχεδίαζαν να αφήσουν πίσω τους μια πρωτεύουσα βυθισμένη στο σκοτάδι. Η καταστροφή της Ηλεκτρικής θα ήταν ένα τελευταίο χτύπημα. Όμως εκείνοι που βρίσκονταν απέναντι δεν ρώτησαν αν «τους αφορά». Δεν περίμεναν εντολές. Δεν περίμεναν ανταλλάγματα. Δεν περίμεναν διορισμούς ούτε οφίτσια και τίτλους.

Έκαναν αυτό που θεωρούσαν αυτονόητο: προστάτευσαν κάτι που ανήκε σε όλους.

Και φτάνουμε στο θλιβερό σήμερα.

Στη Μαυροπηγή, στα ορυχεία της ΔΕΗ, η ανατίναξη των εκσκαφέων έρχεται να θυμίσει ότι οι ενεργειακές υποδομές μιας χώρας δεν είναι απλώς σίδερα, μηχανές και περιουσιακά στοιχεία μιας εταιρείας. Είναι μέρος της εθνικής της ασφάλειας.

Η σύγκριση είναι σκληρή, αλλά αναπόφευκτη.

Τότε, μέσα σε μια κατεστραμμένη Ελλάδα, υπήρξαν άνθρωποι που πλήρωσαν το ύψιστο τίμημα, χάνοντας τη ζωή τους, αλλά και πολλοί άλλοι που στάθηκαν απέναντι στον κίνδυνο, ρισκάροντας τη δική τους ζωή, για να μην βυθιστεί μια ολόκληρη πόλη στο σκοτάδι.

Σήμερα, σε μια οργανωμένη ευρωπαϊκή χώρα, η αντίδραση περιορίζεται σε ανακοινώσεις, καταδίκες και εκ των υστέρων διαπιστώσεις.

Τότε κάποιοι έλεγαν: «Αυτό πρέπει να σωθεί».

Σήμερα σχεδόν πάντα επικρατεί η λογική: «Δεν είναι δική μας δουλειά».

Και αυτή ίσως είναι η μεγαλύτερη διαφορά.

Δεν είναι μόνο θέμα πολιτικών επιλογών. Δεν είναι μόνο θέμα διοικήσεων, αποφάσεων ή οικονομικών συμφερόντων. Είναι θέμα μιας γενικότερης νοοτροπίας που θέλει τον πολίτη θεατή και όχι συμμέτοχο.

Μιας νοοτροπίας όπου ο εθνικός πλούτος γίνεται αντικείμενο διαχείρισης πίσω από κλειστές πόρτες, οι κρίσιμες υποδομές αντιμετωπίζονται σαν απλά περιουσιακά στοιχεία και η έννοια της συλλογικής ευθύνης ξεθωριάζει.

Οι πολιτικές ηγεσίες διαχρονικά κρίνονται για το πώς διαχειρίζονται τους πόρους της χώρας. Οι διοικήσεις κρίνονται για το αν προστατεύουν τις δομές που τους εμπιστεύτηκαν. Οι συνδικαλιστικές ηγεσίες κρίνονται για το αν υπερασπίζονται την ουσία ή απλώς τη θέση τους. Και η κοινωνία κρίνεται για το αν αντιδρά ή αν συνηθίζει.

Γιατί το πιο επικίνδυνο δεν είναι μόνο η ζημιά.

Το πιο επικίνδυνο είναι η συνήθεια της απώλειας.

Να βλέπεις να απαξιώνονται υποδομές, να αποδυναμώνονται παραγωγικές δυνατότητες, να χάνονται συγκριτικά πλεονεκτήματα και τελικά να θεωρείς όλα αυτά «κανονικότητα».

Η Μάχη της Ηλεκτρικής δεν ήταν απλώς μια στρατιωτική πράξη. Ήταν μια πράξη συνείδησης.

Άνθρωποι χωρίς εξουσία, χωρίς αξιώματα και χωρίς ασφάλεια, στάθηκαν απέναντι στην καταστροφή.

Σήμερα το ερώτημα δεν είναι αν μπορούμε να κάνουμε το ίδιο.

Το ερώτημα είναι αν θέλουμε ακόμη να υπερασπιστούμε κάτι που ανήκει σε όλους.

Γιατί μια χώρα δεν χάνει μόνο όταν της καταστρέφουν τις υποδομές.

Χάνει όταν οι πολίτες της παύουν να θεωρούν ότι αυτές οι υποδομές αξίζουν να προστατευτούν.

(περισσότερα για “τη μάχη της ηλεκτρικής” μπορείτε να διαβάσετε πατώντας εδώ:)

Παναγιώτης Αβραμίδης

(Σημείωση από τη Sfika.gr: Το παρόν άρθρο γράφτηκε πριν από την απόφαση για το πάγωμα των ανατινάξεων και της απομάκρυνσης εξοπλισμού της ΔΕΗ, μετά τις αντιδράσεις που προκλήθηκαν. Παρ’ όλα αυτά, επιλέγουμε να το δημοσιεύσουμε, καθώς θεωρούμε ότι το ζήτημα παραμένει επίκαιρο και αναδεικνύει έναν ευρύτερο προβληματισμό για την προστασία των ενεργειακών υποδομών και της δημόσιας περιουσίας.)

1 ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

εισάγετε το σχόλιό σας!
παρακαλώ εισάγετε το όνομά σας εδώ

Μη χάσετε :

Ροή Ειδήσεων